PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 6 JUNI 2021 IN DE               ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Feest van Sacramentsdag – B

Als ik bijvoorbeeld in huwelijksgesprekken ter voorbereiding op hun grote dag vraag: “Weten jullie wat een Eucharistieviering inhoudt?”. Dan blijft het meestal stil.  Samen bidden, komt er wel uit, maar wat de meest eigen Viering van de Katholieke Kerk is, weet men meestal niet.

Wat dat dan is? Precies wat wij vandaag plechtig vieren, maar eigenlijk iedere dag en dan gaat het om het centrale gebed in de Eucharistieviering, het Eucharistisch Gebed, als men na het belgerinkel gaat knielen.

In dat belangrijkste gebed van de Kerk zegt de Priester de woorden van Jezus bij het Laatste Avondmaal over het Brood: “Dit is Mijn Lichaam” en over de Kelk met wijn: “Dit is Mijn Bloed. Blijft dit doen om Mij te gedenken”.

Christus wilde, dat het ene Kruisoffer van de volgende dag, toen Hij Zijn Lichaam en Bloed voor ons gaf, altijd onder ons aanwezig zou blijven, onder de tekenen van Brood en Wijn, als een werkelijkheid.

Dat is Christus’ blijvende zelfgave aan ons, als voedsel voor ons geestelijk leven.

Christus komt tot ons in de Bijbellezingen, in het samenzijn in Zijn Naam, maar op uitzonderlijke wijze in de Eucharistie. Daarom spreken we van het Allerheiligst Sacrament.

Zo worden mensen, die ter Communie gaan, gevraagd, sinds het Tweede Vaticaans Concilie, om dat zo eerbiedig mogelijk te doen en als de Priester de Heilige Hostie voor u houdt en zegt: “Lichaam van Christus”, dan te beantwoorden met een “Amen”, als instemming en uitdrukking van uw geloof.      Dit wil ik graag nog eens onder uw aandacht brengen. Het is de meest intieme ontmoeting met de Heer, die daarmee uitnodigt tot een stil gesprek met Hem in ons Dankgebed.

Dat is, wat wij vieren en waartoe wij steeds kunnen samenkomen.

Er is nog een ander aspect van de Eucharistie en dat is de aanbidding, pas in de latere Middeleeuwen          ontstaan, in stilte, of gezamenlijk biddend en zingend bij de Eucharistie. Hier, in de Monstrans, Hem lof en eer brengend in dankbaarheid en tot slot van deze plechtige Eucharistie.

Die aanbidding is een daad van geloof en gebed tot de Heer Jezus, die werkelijk aanwezig is in het Altaarsacrament.

Zo blijven wij, ook buiten de Heilige Mis, met Hém verbonden, die heeft gezegd: “Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding der wereld”.

Eucharistie en aanbidding vullen elkaar aan, liggen in elkaars verlengde. Zó kunnen wij ook overdag bij Hem zijn, die aanwezig is in het Tabernakel, zoals de Godslamp aangeeft.

Mogen wij steeds met Jezus verbonden blijven in Zijn lijden, Kruis en Verrijzenis.

Zoals Paus Benedictus zei: “Door onze blik van aanbidding, trekt de Heer ons tot Hem in Zijn mysterie, om ons om te vormen, zoals Hij Brood en Wijn omvormt”. Paus Franciscus vulde het aan en zei: “Hij geeft Zich aan ons, opdat wij liefde en aandacht geven aan onze medemensen, vooral de mensen in nood, omwille van Hem.

Hier wil ik het nu bij laten

Vandaag gaat het niet om woorden over, maar beleven van, in eerbied, stilte, bidden en aanbidding.