PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 3 OKTOBER 2021 IN DE     ST. JOZEFKATHEDRAAL.

27e Zondag door het jaar – B

Als gelovige mensen komen wij samen om te bidden. We willen God loven en danken voor het leven, dat Hij ons gaf en voor alles daaromheen. Wij vragen ook om Zijn nabijheid in onze goede en kwade dagen. Zo komen we samen, bidden we gemeenschappelijk.
Maar ieder van ons heeft ook een persoonlijke band met God, die ons meer nabij is, dan wij onszelf nabij zijn. Dat betekent persoonlijk bidden op de weekdagen, iedere dag tenminste een moment.

Bidden is de ademtocht van de ziel, zei iemand. Zoals wij niet zonder adem kunnen leven, zo kunnen wij niet geestelijk leven zonder bidden.

Maar, hoe dat te doen?

Een Onze Vader en Wees gegroet, thuis, onderweg naar het werk, op de fiets, in de auto, is een mogelijkheid. Samen aan tafel, of alleen aan tafel, even een rustpunt en ook dankbaar, dat wij het zo goed hebben.

Het Angelusgebed, de Engel des Heeren, is een prachtige beknopte samenvatting van het Evangelie.

Bijbellezen, is ook een vorm van bidden, bijvoorbeeld een Brief van Paulus en dan elke dag een klein stukje lezen, bij voorkeur op een vaste tijd om het niet te vergeten. Het lezen in zich van de gewijde tekst doet het innerlijk goed.

Vóór het slapen gaan is een uitgelezen moment om met kinderen een kort Gebedje te zeggen in dank voor de dag, die was enz. Bijbelverhalen zijn ook onverwoestbaar en kinderen horen ze graag.

En dan is er de Rozenkrans, gebedssnoer, zoals ook op één of andere wijze elders in de wereld bekend en zeker bij de Orthodoxe Christenen in het Oosten..

Oktober is de Rozenkransmaand sinds eind 19e eeuw, eigenlijk een uitbreiding van het Feest op
7 oktober, Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans, ingesteld door Paus Pius V in 1571, na de overwinning van de Christelijke legers op de Turken in de slag bij Lepanto.

Volgens een vrome traditie heeft Maria zelf ooit aan de Heilige Dominicus, stichter van de naar hem genoemde Dominicanen, de Rozenkrans gegeven in een mystieke ontmoeting in de 13e eeuw.

Het Rozenkransgebed, het Rozenhoedje, is een bijzonder werk ter ere van God en ook een krachtig middel tegen alle kwaad en om verhoring te vragen in bijzondere noden. Sterk aanbevolen door alle Pausen van de laatste 100 jaar.

Ook het Rozenkransgebed is een samenvatting van het hele Evangelie, hier in de ramen uitgebeeld. Blijde Geheimen over de kindsheid van Jezus, te beginnen met de Annunciatie, de Droeve Geheimen en de Glorievolle Geheimen tot en met de voltooiing in de eerste gewone mens Maria, eerste van ons allen, die Christus willen toebehoren. Paus Johannes Paulus II heeft er nog de Geheimen van het Licht aan toegevoegd, of tussen geplaatst, die handelen over het openbare leven van Jezus, vanaf Zijn Doop in de Jordaan tot en met het Laatste Avondmaal.

Zo geeft het Rozenkransgebed de gelegenheid, op het ritme van de 10 Weesgegroeten, het betreffende mysterie te overwegen, waarbij onze gedachten zeker ook uitgaan naar wat ons bezighoudt en benard.

Ieder Tientje begint met het Onze Vader – tot Hem zijn al onze Gebeden in principe gericht – dan 10 Weesgegroeten en we brengen dat terug tot de Drie-ene God , Eer aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Oktobermaand – Rozenkransmaand. God vraagt geen ingewikkelde woorden of Gebeden. In dit eenvoudige Gebed met een rijke inhoud, onze heilsgeschiedenis, begonnen met een Kruisteken, waarin we gedoopt zijn in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest en het zeggen van de Geloofsbelijdenis zijn wij bij de Heer en Zijn Moeder in de stille herhaling van dezelfde woorden, om onze smeekbeden nadruk te geven en kracht bij te zetten.

Onderschat niet de kracht van aanhoudend, serieus Gebed.
De kleine Theresia, Theresia van Lisieux, wier gedachtenis wij eergisteren, 1 oktober, hebben mogen vieren, heeft eens geschreven over een moordenaar, die de doodstraf moest ondergaan onder de guillotine. Hij wilde niets weten van de Kerk en het geloof, of een priester zien. Hij moest nog 10 dagen wachten op zijn terechtstelling en Theresia bad elke dag opnieuw vurig en aanhoudend om zijn bekering. Toen de terechtstelling plaats zou vinden en hij het schavot beklom, stond daar, zoals gebruikelijk een Priester met een kruisbeeld. Hij spuugde er niet op, maar kuste het. Theresia zag dat als een verhoring van haar vurige Gebed en was opgetogen. Zo mogen wij ook steeds bedenken, dat wij over al wat ons bezighoudt vurig mogen bidden.

Misschien te beginnen met een Tientje, zoals we aan het eind van deze Mis gedurende de hele maand met de kinderen zullen bidden bij het Mariabeeld hier vóór in de Kerk..

Tot eer van God en tot Heil van ons!

Amen