PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 3 JULI 2022 IN DE               ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Veertiende Zondag door het jaar – C

Mensen zeggen vaak, dat de God van het Oude Testament een strenge, bijna wrede God is, Pas in het Nieuwe Testament zien we, vooral in de persoon Jezus Christus, een liefdevolle God.

Zeker is er een ontwikkeling in het Godsbeeld, zoals de hele openbaring een langzame ontwikkeling toont, zoals we in de Heilige Schrift lezen.

God heeft de tijd – voor Hem zijn duizend jaren één dag, als gisteren, dat al voorbij is, zoals de Psalmist zegt. Maar men kan het Oude Testament en het Nieuwe Testament hierin niet zomaar tegenover elkaar plaatsen. Dan vergeet men, dat Christus ook streng en veeleisend kan zijn, bijvoorbeeld in de tempeluitdrijving, in tal van uitspraken en zeker, waar het de liefde betreft: vijanden vergeven, altijd vergeven, oftewel zeventig  keer zeven maal.

Tegelijk zien we in het Oude Testament een God, die Zijn volk redt, alle ontrouw vergeeft en Zijn volk weer met weldaden overlaadt, als het tot Hem terugkeert. Altijd blijft Hij Zijn Verbond trouw.

Lezen we niet bij Jesaja: zal een vrouw haar zuigeling vergeten, een liefhebbende moeder het kind van haar schoot? En zelfs, als die het zouden vergeten, Ik vergeet u nooit.

Zo hoorden we vandaag in de Eerste Lezing, ook uit Jesaja, hoe eens alle Joden juichend uit de Babylonische ballingschap terugkeren naar Jeruzalem. Die stad ziet hij als een moeder. Neem deel aan haar vreugde, zegt hij. Laat u tot verzadiging toe zogen aan haar borsten, vol troost.

De terugkerende ballingen worden dus vergeleken met baby’s, die zich mogen koesteren aan moeders borst. Jesaja gaat nog verder, want hij laat God zeggen: Zoals een moeder haar kind troost, zo zal Ik u troosten. Daarmee geeft hij God moederlijke trekken. De Profeet beschrijft met deze beeldspraak de vrede, het opperste geluk – maar dan vrede in de diepste zin van het woord, namelijk volkomen harmonie in jezelf, met God en met allen om je heen.

Ook Jezus geeft vandaag aan 72 leerlingen de opdracht, iedereen die ze ontmoeten, de vrede toe te wensen – niet als een loze kreet.

Ze worden erop uit gestuurd en hoe? Ze mogen niets meenemen en als lammeren gaan ze onder de wolven, geen beurs, geen reistas, geen schoeisel. Je zou je nog wel twee keer bedenken. Wie zou daarop ingaan?

Nou, de Apostelen, de 72 leerlingen, die vandaag worden genoemd en talloze anderen na hen, door de hele geschiedenis van de Kerk heen.

Wat het werk zelf betreft gaat het om een boodschap overbrengen, een getuigenis afleggen, niet zozeer door woorden, als wel door daden van dienstbaarheid en liefde.

En vooral: met een grenzeloos vertrouwen op God en ook vertrouwen in de mensen: eet, wat je wordt voorgezet, genees de zieken. En als ze je niet ontvangen, waarschuw dan voor de gevolgen, maar dwing niemand.

De 72 staan voor de 72 volken, waarvan men toen dacht, dat die de aarde bevolkten en als vertegenwoordigers van alle mensen, overal ter wereld, die in Jezus Christus geloven en gevoelig zijn voor de boodschap van vrede.

Lezen we dat niet in de Handelingen der Apostelen, tweede hoofdstuk, aan het einde, over de eerste Christusgemeenten? Hoe die zo harmonieus en liefdevol met elkaar leefden en in liefde en trouw samen kwamen voor het breken van het Brood, zoals de Eucharistie toen werd genoemd. Daardoor stonden ze in aanzien bij de mensen en sloten steeds meer mensen zich bij hen aan.

Getuigen door je leven, zoals onze Heiligen en martelaren ons als voorbeelden worden voorgehouden.

Ik las de afgelopen week het prachtige boek over de H. Titus Brandsma. Klein, zwak, met een ongelofelijke energie, maar vooral man Gods in de diepste ellende van het concentratiekamp, waar hij tenslotte is gedood, na talloze martelingen, terwijl hij steeds vriendelijk en opgewekt bleef. Ach, het valt wel mee.

Ik moet denken aan de woorden van Paulus:  “Niet ik leef, maar Christus leeft in mij”.

Zo heeft hij alles kunnen verdragen.

Ook wij mogen ons gedragen weten door CHRISTUS in ons leven, want Hij trekt met ons mee!

Amen