PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 26 DECEMBER 2021, IN DE ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Zondag van de Heilige Familie, Jezus, Maria, Jozef – C.

Het Feest van de Heilige Familie is in de tijd van de Contrareformatie ontstaan,  in de 16e eeuw dus, om te bidden voor de Katholieke gezinnen. Het Feest kreeg onder Paus Leo XIII een nieuwe impuls en ook een nieuwe plaats n.l. in de Kersttijd.

Dat was in de tijd, dat deze Kerk werd gebouwd. En zo vinden we het Heilig Huisgezin hier ook afgebeeld.

Het gezin is zo’n wezenlijk gegeven: het is het eerste milieu, waarin men deelt in Gods liefde en waarin de gezinsleden er gewoon zijn om wie ze zijn. Dáár hoeft men zijn aanwezigheid niet te rechtvaardigen.

Wij zijn geschapen voor de vreugde: man, vrouw en kinderen, om te beminnen en om bemind te worden. God heeft het gezin gemaakt tot een plaats om blij te zijn, tot een plek van liefde, harmonie en geborgenheid.

Hoe komt het dan, dat in vele gezinnen zoveel wordt geleden? Vanwaar al dat verdriet? Zelfs Maria en Jozef ontkwamen er niet aan. Doen we het onszelf aan, of overkomt het ons? En wat doet God bij dit alles? Is er van Godswege een goed woord voor hen, die lijden in het gezin?

God heeft goed nieuws voor alle gezinnen, ook voor degenen, die leven tussen pijn en hoop, tussen kruis en verrijzenis.

We leven in een tijd, waarin lange schaduwen vallen over huwelijk en gezin. Steeds vaker vallen ze uit elkaar en de kinderen zijn de dupe.

Maar dit betekent niet, dat het ideaal, dat God heeft geschapen, mag worden verzwegen. “Als het visioen verdwijnt, verwildert het volk”  zegt Jesaja. Maar alle falen mag niet bij machte zijn het visioen, dat God vóór had, toen Hij man en vrouw schiep, aan ons oog te onttrekken.

God heeft de mens uit goedheid geschapen. Hij geeft man en vrouw, totaal evenwaardig en totaal verschillend, aan elkaar. Hij schept ze om één te worden, tot hun lichamen toe en om vruchtbaar te zijn tot in het kind toe. God zag, dat het goed was, zeer goed, zegt het Scheppingsverhaal. Wat in Gods ogen goed was, blijft goed.

Het is dan ook de plicht en de vreugde van de Kerk en van alle mensen, te blijven geloven in het gezin, zoals God het ziet: één hechte, liefdevolle plaats van zelfgave en vruchtbaarheid, van geven en vergeven, van rijping en duurzaamheid, tot de dood hen scheidt.

Ook al maken we dat alles vaak maar ten dele waar. We weten, dat er in den beginne ook iets mis is gegaan: het wormpje van het kwaad, met een duistere oorsprong.

Toen zijn er twee dingen over de mensen gekomen: de “ik” gerichtheid en het lijden, die hun liefdevol samenzijn bedreigen. Er is lijden, waarvan je niet direct de oorzaak ziet, noch de verantwoordelijkheid kunt aangeven: kinderloosheid, handicap en ziekte, de dood van een partner, vervreemding van elkaar, zonder dat het waarom duidelijk is. Maar er is ook de pijn, die terug gaat op onwil en zwakheid: ontrouw, conflict laten doorgaan, geweld, overheersing, vernedering van de ander, een giftige tong, het weigeren van een kind, dat zich aankondigt.

Dat wil niet zeggen, dat er geen hoop is bij lijden of falen. De mens beschikt over veel veerkracht en weerbaarheid, om er boven uit te stijgen. We kunnen veel op eigen kracht, maar de uiteindelijke oplossing voor lijden en zonde is alleen in CHRISTUS te vinden. Uiteindelijk draagt HIJ onze pijnen en zonde.

Jezus is gekomen en dat vieren we nu, om de breuk tussen God en de mensen te helen. Wat vóór de zondeval vanzelf ging, zal opnieuw en beter gaan, dankzij de kracht van Christus’ kruisoffer.        Mozes had de scheiding toegelaten, maar Jezus zegt, dat met Zijn komst het oorspronkelijke plan van God weer mogelijk wordt. Hebt gij niet gelezen, dat de Schepper in het begin hen als man en vrouw gemaakt heeft en gezegd heeft: Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten, om zich te binden aan zijn vrouw en deze twee zullen één vlees worden.

[Het visioen blijft overeind. Het is niet langer alleen maar hún wilskracht, maar het is de Kruisliefde van Jezus zelf, die in een Christelijk huwelijk man en vrouw aan elkaar bindt en die zich uitstrekt over het gezin.]

Er is zoveel mogelijk, ja alles is mogelijk om pijn en kwaad te boven te komen. Eén ding is slechts nodig: de weg van bekering en inkeer in te slaan, om geraakt te kunnen worden door Gods  barmhartigheid. Geen gemakkelijke weg: het vraagt tijd, geduld, boete en vertrouwen op Gods vergeving. En zó je partner te leren zien, zoals God die ziet: als een volkomen beminnelijk mens, ondanks zijn of haar tekorten. Dáár ligt de echte bevrijding en schoonheid.

Laten wij bidden voor onze gezinnen, voor onze Christelijke gezinnen, dat men samen het geloof in CHRISTUS belijdt en beleeft.

HIJ brengt bijeen.

Amen