PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 18 DECEMBER 2022 IN DE ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Vierde Zondag van de Advent – A

Het is niet moeilijk voor ons ons voor te stellen, hoe Jozef zich gevoeld moet hebben, toen hij merkte, dat Maria zwanger was. Hij wist, dat hij niet de vader van de baby was. Het moet een grote schok voor hem zijn geweest, Maria, die zo puur en ingetogen leek. Pijn moet hij gevoeld hebben en teleurstelling. Wat te doen? Jozef was een man van eer, maar ook gevoelig voor de noden van anderen. Hij achtte Maria zo hoog, dat, ondanks zijn gebroken hart, hij besloot in stilte en rust van haar te scheiden, om haar een publieke vernedering te besparen.   Zo moet God het gewild hebben, was zijn conclusie.

Maar de wil van God was heel anders en Hij openbaarde dit aan Jozef in een droom. Zo werden voor Jozef duisternis en twijfel tot licht en waarheid. Waar er verwarring was, kwam er nu vrede.

Hier zien we, hoe God licht geeft aan mensen, die zich eervol gedragen, in vertrouwen op Zijn wijsheid en macht. Jozef moet een grote opluchting hebben gevoeld – maar er was meer… In zijn droom sprak de engel hem aan als “Zoon van David”, daarmee hem informerend, dat hij, Jozef, de link was, waardoor Jezus een afstammeling van David zou zijn, zoals Jesaja had voorspeld.  Zo werd Jozef zich bewust van zijn plaats in Gods’ heilsplan. Hij zal niet ten volle hebben begrepen, wat dat inhield, maar hij vertrouwde helemaal op God. Eigenlijk, zoals Maria haar “ja” aan de engel had gegeven.

Eén van de lessen, die wij kunnen leren uit deze gebeurtenis is, dat God de tijd neemt.

Wij weten niet waarom, maar we merken telkens weer op, als we de H. Schrift lezen, dat de hele openbaring zich langzaam ontvouwt, geleidelijk, van stap tot stap.

Het is een proces, dat we in de natuur terugzien, waar een zaadje, dat nauwelijks zichtbaar is, zich langzaam ontwikkelt in een scheutje en vervolgens in een groene plant, zoals het minuscule begin van een menselijk leven in de moederschoot. En in de technologische ontwikkeling kunnen we nu zien en de ontwikkeling volgen van het jonge mensenleven in de moederschoot, dat al in korte tijd duidelijk zichtbaar is in de voetjes en zich verder ontwikkelt tot een herkenbaar mensje, dat na de geboorte nog vele jaren nodig heeft om tot volwassenheid te komen.

Alles van grote waarde heeft tijd nodig om te groeien en zich op eigenlijke wijze te ontwikkelen.  Zo is het ook in onze menselijke relaties en zeker, als mensen verliefd worden.  Schroom en eerbied moeten sleutelwoorden zijn. Indien we een zich ontwikkelende relatie op verantwoorde wijze aangaan, als we het de tijd geven om te groeien naar een wederzijds vertrouwen en elkaar leren kennen, dan kan zo’n relatie uitgroeien naar iets moois en dieps en een huwelijk.. Tegenwoordig is men te haastig, denk ik.

Wij willen Kerstmis vóór de Advent voorbij is. Is dit ongeduld niet de oorzaak van zovele mislukkingen en ellende?

God neemt de tijd.

Wij kunnen ook leren van Gods’ woorden tot Jozef, dat we niet bang hoeven te zijn voor uitdagingen, die we ondernemen; ook uitdagingen, die God voor ons heeft.   Hij kan wonderbaarlijke dingen doen in ons leven, wanneer wij echt op Hem vertrouwen.  Maar te vaak denken we, dat wij het zonder Hem wel afkunnen, dat wij verstandig genoeg zijn, om het zelf te bepalen. Zelfoverschatting, die stress, burn-outs tot gevolg heeft. Dit moet gedaan worden en IK moet dat doen. Dat is de illusie, waarin men dan leeft.

Relax, voed je innerlijke leven met Gods’ aanwezigheid. Dit is bevrijdend, ontspannend. De wereld hangt niet van mij af.

Laat God Zijn werk doen door jou en vertrouw op Hem, zoals Jozef deed op het meest dramatische moment van zijn leven. Het gaf hem licht en vrede.

Dat het feest van Kerstmis, het feest van God–met-ons dat aan ons geven mag!

Amen