PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R.WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 14 MAART 2021 IN DE        ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

4e Zondag van de Veertigdagentijd – B – Zondag Laetare

We hoorden in de Eerste Lezing over gruweldaden en ontheiliging van de Tempel in Jeruzalem, over de ballingschap van Israël en de terugkeer, nog wel dankzij een heidense koning.

Nog onder de indruk van het historische bezoek van de Paus aan Irak, zag ik herkenningen. Gruweldaden zijn er bedreven in Irak tegen Christenen en Yezidis, verwoesting van Kerken, tallozen zijn in ballingschap gegaan,  geen toekomst meer ziend in hun vaderland, waar het Christendom geworteld is, zoals in dat hele gebied van het Midden Oosten. Van de anderhalf miljoen Christenen zijn er nog maar 250.000 over in Irak. Bijna was het Christendom helemaal weggevaagd door terroristen, die dat ook als doel hadden, moslimextremisten, niets ontziend. Maar, zoals vaker in de geschiedenis is gebeurd, leek het einde nabij van het geloof, maar kwam er nieuwe groei en bloei van het geloof.

Ook nu is er iets bijzonders gebeurd. Niet alleen Christenen, ook veel moslims zagen uit naar het bezoek van de Paus. Moslims helpen de verwoeste Kerken mee opbouwen. De Paus had een historische ontmoeting op 6 maart 2021 met de voornaamste sjiitische leider Al Sistani en de president heeft die dag nu uitgeroepen als een jaarlijkse dag van tolerantie en vreedzame samenleving.

Je hoort tegenwoordig nogal eens zeggen, dat alle oorlogen door de godsdiensten komen, maar dat is een karikatuur van de werkelijkheid, waar oorlogen altijd worden gehouden om gebied en rijkdom te veroveren, zoals China nu, naar het lijkt, waarbij soms de godsdienst de vlag was, die de lading moest dekken, zeker in Europa, tijdens de godsdienstoorlogen van de 17e eeuw.

De Paus heeft in Irak nog eens duidelijk gezegd, dat oorlog en terrorisme niet uit religie voortkomen, maar de religie gebruiken als excuus. “Ik ben een pelgrim van de vrede”, heeft hij gezegd. Er kan geen vrede zijn zonder vreedzaam samenleven.

Hoop was er voor Israël in de beproeving van de ballingschap, hoop, die werkelijkheid werd in de terugkeer.

Na de verwoestingen en ontheiliging van Kerken, beelden en kruisen  in Irak, zagen we beelden van de Paus, te midden daarvan in de Christelijke stad Qaraqosh, waar hij samen met moslims, Yezidis en Christenen was. Alle Christenen waren gevlucht  voor IS, drie jaar lang. Het kwaad leek te overwinnen, maar het werd overwonnen. De Paus zei daar, dat terrorisme en dood nooit het laatste woord hebben. Het laatste woord is aan God en Zijn Zoon, de Overwinnaar van zonde en dood.

“Zelfs te midden van de verwoestingen, terrorisme en oorlog kunnen we, met de ogen van het geloof, de overwinning van het leven op de dood aanschouwen”, zei de Paus.

De broederlijkheid is sterker dan de haat, vrede sterker dan oorlog, hoop sterker dan de dood. De zucht van wanhoop is daar een zucht van opluchting geworden.

Hoop heeft de Paus met zijn bezoek gebracht, tegen alle wanhoop in. Met zijn bezoek, kopte een krant, is een nieuwe tijd aangebroken – een oproep tot interreligieuze dialoog en concrete solidariteit – een boodschap van hoop.

Het bijzondere van deze Paus is, dat hij de Christenen in de randgebieden een hart onder de riem steekt en bemoediging brengt in kritieke situaties, zoals eerder in de verscheurde Centraal Afrikaanse Republiek, Myanmar en nu in het geteisterde Midden Oosten.

We mogen ook een bevestiging zien van het oude gegeven, dat het kwaad kan toeslaan, hard en lang, maar dat het tenslotte altijd het onderspit delft, zoals in Europa in de vorige eeuw het nazisme en het communisme.

“Ik breng u geen andere boodschap dan de wijsheid van het kruis”, zegt St.Paulus. Het kruis is het glorievolle teken van Christus’ overwinning op de boze machten, zo hoorden we in het Evangelie. Ik moet denken aan de Emmaüsgangers, die van de vreemdeling, die zich bij hen voegt horen: Moest de Mensenzoon dit alles niet lijden om Zijn heerlijkheid te kunnen binnengaan?

Twee zijden van één medaille. Zo gaat het door de mensengeschiedenis verder, in onze wereld zo vol oorlogen, terreur en geweld, in onze eigen samenleving met zoveel breuken tussen mensen, in families, zoveel vergroving en ik-gerichtheid, die anderen in de schaduw zet, te veel met onze eigen zorgen bezig.

De wijsheid van het kruis bestaat uit toewijding aan de naaste, barmhartigheid en vergeving. De menselijke wijsheid van Jezus is niet die van wraak, geweld en haat, zo zei de Paus. De weg van Jezus is een pad van broederlijkheid en liefde.

Een levend geloof in Jezus Christus, zo hield hij zijn gehoor en ook ons voor, is besmettelijk en kan de hele wereld veranderen.

Wij Christenen zijn mensen van hoop, het veilige en vaste anker van onze ziel.

Zó mogen wij opgaan naar PASEN, het feest van het leven, dat het wint van de dood!

Amen