PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN  R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 14 FEBRUARI 2021 IN DE ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Zesde Zondag door het jaar – B

Afgelopen donderdag , 11 februari, vierden we het Feest van Onze Lieve Vrouw van Lourdes.

Paus Johannes Paulus II heeft deze dag benoemd tot Werelddag van de zieken, want in Lourdes komen immers vanaf het begin zieken rust en vrede ervaren. De boodschap van de Paus was: Gij hebt maar één Meester en gij zijt allen broeders en zusters.

Over een paar dagen is het Aswoensdag en gaan we de Veertigdagentijd in. We willen gehoor geven aan Jezus’ oproep tot bekering en in deze heilzame tijd ons hart zuiveren. Samen met de melaatse smeken we Jezus en zeggen we: Als Gij wilt kunt Gij mij reinigen.

Bij Jezus zoeken wij heil en genezing. Wij beschouwen gezondheid als een groot goed, voor sommigen zelfs het grootste goed. Een gezonde mens heeft honderd wensen, een zieke heeft er maar één, las ik ergens dezer dagen. Vorig jaar begon de coronacrisis, aan het begin van de Vastentijd.

We krijgen het Askruisje opgelegd; Gedenk, o mens, dat gij van stof zijt en tot stof zult gij wederkeren. Het virus heeft deze elementaire waarheid, dat wij mensen broos zijn, nog eens duidelijk gemaakt. Is dit virus gekomen, omdat wij onze toevertrouwde tuin, de Schepping, de Aarde, slecht bewerken?

Hoe het ook zij, Aswoensdag roept ons op, wat wij als christen eigenlijk iedere dag moeten, n.l..ons omkeren en geloven in de Blijde Boodschap, die Jezus heeft gebracht en die uitdragen in ons leven, in ons handelen.

Hij heeft het lijden verminderd, heeft mensen genezen en is zelf door het ergste lijden heengegaan. Dat mogen wij beseffen, dat God zich klein heeft gemaakt voor ons.

In de Veertigdagentijd gaan we op naar Goede Vrijdag en Pasen, de grootste dagen van het jaar in de Kerk, kern van ons geloof. Geen Pasen zonder Goede Vrijdag. Het Pasen van Jezus zegt ons, dat de Heer leeft en met ons is begaan, voor ons het leven wil. Mensen hopen op een ommekeer, naar een minder jachtig leven.

Hoe kunnen we tot rust komen in de zin van verinnerlijking en verdieping? Ik denk, dat het ons werkelijk helpt, als wij wat tijd weten vrij te maken, thuis, voor Gebed, Bijbellezing, Rozenkrans, ook als gezin. Soms denk ik, dat de mensen het ouderwets vinden, om thuis te bidden. Is het ouderwets, om adem te halen? Kardinaal de Jong heeft eens gezegd, dat het Gebed de ademtocht van de ziel is. Dat geeft ons innerlijke rust, doet ons goed, brengt ons bij God. En natuurlijk samen vieren in de Kerk, ook al zijn er nu praktische problemen rond de Zondagsvieringen. Er is ook op de werkdagen een H. Mis om 12.30 uur in deze Kerk.

Het coronavirus heeft het hart niet helemaal gezuiverd. De “lockdown”  was en is moeilijk om mee om te gaan, samen te leven en veroorzaakt spanningen. Daartegenover staat de zorg en aandacht, die wij elkaar geven en kunnen brengen. En laten we vooral ook bidden voor mensen en landen elders in de wereld. Voor Christenen, die worden vervolgd. We mogen zo ook mensen steunen, die protesteren tegen onrecht en onderdrukking en daarvoor opkomen. Laten we vooral verder kijken, dan onze eigen welvaartsproblemen, b.v. het niet meer kunnen knuffelen, waar de media vol van zijn. Welvaartsongemakken nu, terwijl miljoenen in de wereld op de vlucht zijn, in de meest ellendige situaties verkeren. Daar is het coronavirus veel harder aangekomen dan bij ons. Terwijl wij alles hebben. Ja, waar hebben we het over?

Liefde, verbondenheid, vertrouwen zijn zo belangrijk in ons leven, niet alleen voor Valentijnsdag, toch een commercieel gekleurd feest.

Wij richten ons op Christus en Zijn Moeder Maria, heil van de zieken, zoals Zij in Lourdes wordt vereerd. Troosteres van de bedroefden in Kevelaer.

Met het geloof en vertrouwen van de melaatse in het Evangelie van vandaag, moeten wij bidden.

Dan kunnen er wonderen gebeuren in ons leven!

Amen