PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R.WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZATERDAG 24 DECEMBER 2022 IN DE ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Hoogfeest van Kerstmis (Kerstnachtmis) – A

Het blijde Kerstfeest gaat over één van de grote mysteries van ons geloof: God, die uit den hoge naar ons toekomt om ons te laten delen in het leven met Hem. Hij komt niet in verhevenheid, maar armoediger dan denkbaar, in een kribbe, een voederbak voor dieren.

Dat tart ieder godsbeeld. Zichtbaar, tastbaar wordt God in Christus – alles met ons delend en gebruikend, waarom wij ook via de dingen tot Hem kunnen komen, zoals hier in de Kerk en ook thuis. Ik denk bijvoorbeeld aan een kruisbeeld en een rozenkrans in onze woningen.  De goedheid en mensenliefde van God onze Heiland is zo groot, dat niets Hem te veel is om ons dat duidelijk te maken.

Maar staan wij daarvoor open, dringt het tot ons door, hoe groots ons geloof is?

Het volk, dat in het donker wandelt, ziet een groot licht, zo hoorden we bij Jesaja 600 jaar vóór Christus. De duisternis lijkt ook ons te  omringen in zo’n grote onzekerheid en verwarring, een samenleving, waar zoveel onbehagen heerst, dat zich al uit in een ongekende veelheid van politieke partijen, waar het “ik” voorop staat, waar de vergroving en de steeds grotere misdaad en zwaardere criminaliteit toeneemt en er zoveel agressie is.                                                                                      Nee, niet de Kerk is in verval, eerder onze samenleving, die steeds meer uit elkaar valt. Dat raakt de Kerk natuurlijk wel.  Het gewone is ongewoon geworden, het ongewone gewoon. Ook dat voedt ons onbehagen. En de diepste grond is de geestelijke leegheid van onze cultuur.

God is weg uit onze samenleving en dat heeft ons tot wezen gemaakt. Wij zijn houvast kwijt en velen zoeken in allerlei richtingen naar zingeving en spiritualiteit. Dat laatste is echter niet een los product.

Alleen de Spiritus Sanctus, de Heilige Geest is het werkelijke houvast en baken, waardoor de Kerk niet alleen nog bestaat, maar nog steeds blijft groeien, ondanks menselijke tekorten en zonden.

Godsdienst brengt mensen samen, geeft echte richting aan het leven, brengt mensen in beweging. Dat is de goede rest, die we ook vaak kunnen zien, zoals de grote betrokkenheid t.a.v. Oekraïne, zoveel inzet om nood te lenigen van mensen. Ik denk bijvoorbeeld aan de voedselbanken, waarvoor zovelen zich inzetten. Dat is gelukkig gebleven.
Ik denk echter ook aan onze jeugd en jongeren. Wat krijgen die nog aan geestelijke waarden, aan geloof mee? Is het vreemd, dat het hun onverschillig laat, als ze dat nooit hebben meegekregen? Hoe moeten ze daar dan zelfstandig mee verder gaan? Daar ligt een verantwoordelijkheid bij ouders en gelukkig zijn er tal van gezinnen in deze Kerk en vinden jonge mensen ook zelf het geloof.

In een wereld op zoek naar meer gerechtigheid kunnen wij als getuigen van het evangelie veel betekenen.

Wij, Christenen, zijn mensen van hoop en blijven dat, ondanks alle problemen en dreigingen, omdat Christus tenslotte de dood heeft overwonnen. Kribbe en kruis, Kerstmis en Goede Vrijdag hebben tot Pasen geleid. En dat is ook onze toekomst. Ook wij hopen eens met Hem te verrijzen.                                                                                                                  Maar het lijden is niet weg te denken op onze levensweg, zoals Christus ons daarin is voorgegaan. Zingen we niet in een kerstlied: Hij kwam op de aarde en droeg al Zijn kruis?  Je kunt je ook afvragen, hoe de wereld eruit zou zien, als Jezus er nooit geweest was. Zonder het in de gaten te hebben, is iedereen ermee behept, zelfs de hardst roepende atheïst.

Hadden we het zonder Jezus vanzelfsprekend gevonden, ons te bekommeren om mensen, van wie we niets terug kunnen verwachten?  Telkens, als Hij iemand aanraakte, ging er een kracht van Hem uit. Tastbaar, zichtbaar, zoals ons Katholiek geloof is.

God aanraken, aan God raken, is precies, waar het hele leven uit opbloeit en weer opgericht staat.

Dat deze Kerst niet blijft hangen in mooi en fijn, maar een nieuw begin mag zijn in ons geloofsleven. Want de drie aspecten van het feest van de Menswording zijn, de viering van Christus’ eerste komst op aarde, ook een vooruitzien naar Zijn wederkomst, maar vooral, dat Hij opnieuw in ons hart geboren mag worden, telkens weer.

In die geest wens ik u allen een zegenrijk Kerstmis toe!

Amen