PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 21 MAART 2021, IN DE       ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

5e Zondag in de Veertigdagentijd – B.

“Ziet u zin in het lijden?”, vroeg een student. Ja, zei ik, al vanuit het menselijk gegeven weten we, dat lijden, in geestelijke, lichamelijke of materiële zin, ons als mensen kan vormen, ons leven serieuzer kan maken, ons meer bewust doen leven en opmerkzaam maken voor het lijden van anderen, van mensen om ons heen. In de klassieke oudheid zei men al: Per aspera ad astra (= door het harde heen naar de sterren).

Maar zeker vanuit ons geloof weten we, dat door het lijden heen de vreugde komt.

“Moest de Mensenzoon dit alles niet lijden om Zijn heerlijkheid te kunnen binnengaan”, zoals de vreemdeling, die Christus blijkt te zijn, de Emmaüsgangers vóór houdt.

Vandaag hoorden wij in de Lezing uit de Hebreeënbrief, dat Christus in de school van het lijden gehoorzaamheid heeft geleerd en door die school heen is er verzoening en heil tot stand gekomen.

Bij een school kunnen wij ons iets voorstellen. Je ging er niet graag naar toe, huiswerk leren, maar voldaan zijn we, dat we het deden. Het heeft ons verder gebracht. We hebben moeite met het gegeven “lijden”, zeker in onze welvaartsmaatschappij, waarin we nog steeds verkeren, ondanks corona. Het afzien, dingen niet kunnen doen, niet kunnen verdienen, de sociale contacten en gezelligheid, die we missen, drukken, maar hebben nog niet tot een ommekeer geleid – eerder hopen velen op het hervatten van de vertrouwde en prettige levensstijl.

Anderzijds zijn velen betrokken bij allen, die getroffen zijn door Covid 19 en zetten zich daarvoor in. De bekommernis is er zeker, zeer breed en vooral heel onopvallend. Het was ook een reden voor de Paus om het St.Jozefjaar uit te roepen – de man, die zó dichtbij  het mysterie van de menswording stond en erbij betrokken was in het Heilig huisgezin met Jezus en Maria – onopvallend, geen woord is van hem overgeleverd, maar met het hart van een vader, zoals de titel van de Pauselijke brief luidt: “Patris corde”, heeft Jozef zich gehoorzaam en trouw ten dienste gesteld van Gods heilsplan, aanvaardend, zonder het te begrijpen.

Zo gaat het ook in ons leven, waar gebeurtenissen plaats hebben, waarvan we de betekenis niet begrijpen. Onze eerste reactie is er vaak een van teleurstelling en opstandigheid. Jozef verliest zich niet in eigen redeneringen, maar aanvaardt en neemt de verantwoordelijkheid op zich. Hij verzoent zich met zijn eigen geschiedenis.

Zo is het goed, als ook wij ons kunnen verzoenen met onze geschiedenis – kunnen loslaten.

We hoorden vandaag, dat we het leven moeten vinden door het te verliezen: loslaten dus. St. Jozef lijkt me een goed voorbeeld, om dat uit te leggen. Hij staat open voor wat op zijn pad komt, ongetwijfeld onbekend, onvoorbereid, maar hij zet zichzelf opzij, op de achtergrond. Hij stelt zich dienstbaar op voor een mysterie in zijn leven. Daarin is hij moedig, ondernemend, in Bethlehem, op weg naar Egypte met vrouw en kind en daar heeft hij iets moeten opbouwen om in leven te blijven als gezin. Afstand doen van het eigen “ik”, zichzelf geven en dat is precies, wat Christus heeft gedaan en ons voorhoudt!

In een vergelijking met de graankorrel geeft Jezus een positief uitzicht, een prachtig perspectief. De graankorrel kan pas tot volle ontplooiing  komen, als hij uiteenvalt. De levenskiem van die ene, kan levenskracht worden voor velen. In de natuur ligt de onmiskenbare waarheid geborgen, dat in pijn nieuw leven wordt geboren.

Onder die wet van de stervende graankorrel stond Jezus’ leven. Hij gaf Zijn leven, opdat het voor allen vrucht zou dragen. Hij gaf Zijn Geest, opdat velen van die Geest zouden leven..

Zó moeten ook wij, als navolgers van Christus in die gezindheid willen leven, n.l. in het zichzelf wegschenken aan anderen, i.p.v. zichzelf veilig te stellen.

Ook wij mogen leren aanvaarden, als ziekte en tegenslag op onze weg komen en niet boos onze vuist opheffen tegen God: waarom ik? Omdat wij mensen van hoop zijn en weten door PASEN, dat al , wat ons tegen zit en komt in ons leven, niet het laatste is.

De Lezingen van deze Zondag, zo dichtbij de Goede Week en Pasen, wijzen vooruit, bedoelen niet een omkijken naar wat eens is gebeurd, maar betreffen de actualiteit van ons eigen leven in het Licht van Pasen.

In lijden en dood ligt ons leven besloten!

Amen