PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 17 OKTOBER 2021 IN DE  ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

29e Zondag door het jaar – B

Over dienen en gediend worden gaan de Lezingen van deze Zondag en met name het Evangelie.

“Meester, wij willen, dat U voor ons doet, wat wij U vragen – en wel, dat wij in Uw glorie aan Uw rechter- en de ander aan uw linkerhand mogen zitten”.

Het klinkt tamelijk brutaal van de twee broers, Johannes en Jacobus, maar omdat het eigenlijk naïviteit is, wordt Jezus niet boos. Zij weten niet, wat zij vragen. Wél werden de andere Apostelen boos, maar die zijn geen haar beter – hun boosheid is gedreven door jaloezie.

Zo herkenbaar. Wat dunkt hij/zij wel? En dan komt meteen het eigen “ik” in het geweer: waarom ik niet? ligt in de boosheid besloten.

Christus legt uit, dat het in het Rijk der Hemelen om iets anders gaat, tegenovergesteld aan wat de wereld kent. Het gaat niet om gediend worden, maar om zelf te dienen.

Wederom beseffen we, hoe het Evangelie haaks staat op de wereld en niet in het verlengde ervan, zoals velen willen. De Kerk moet met de wereld mee gaan, zeggen zij. Maar, wat de wereld wil is macht, aanzien, carrière, onderscheidingen, rijkdom, de tijdgeest absoluut verklaren. Zeer velen zijn daar niet ongevoelig voor.

Dienstbaarheid als levensinstelling, is iets anders. Er voor de ander, anderen zijn, het die naar de zin willen maken, er plezier en vreugde in scheppen,  om liefde te geven. Het ontvangen ligt daarin besloten. Dat geldt op alle terreinen van ons leven, privé en ook zakelijk.

Wil ik gewoon maar iets verkopen, eraan verdienen, of wil ik iemand iets goeds laten kopen, wat bij hem past, wat van goede kwaliteit is, wat goed zit – aandacht voor de persoon in kwestie.

Hoe kan in een gezin zo’n sfeer geschapen worden, dat het huis echt een haard is, waar de kinderen graag zijn, in plaats van hun heil en gezelligheid elders te moeten zoeken, omdat er alleen een gevulde ijskast thuis staat.

Gaat de eigen carrière vóór van allebei? De vrouw, die altijd de spil is geweest in het gezin, kan zoveel betekenen voor de groei en ontwikkeling van de kinderen, door daar tijd en aandacht aan te geven. Dáár begint een menselijke samenleving, dáár begint ook een gelovige samenleving. Want het is thuis, waar ouders niet alleen het leven doorgeven, maar ook het gelovig leven. Door zelf te bidden  en dat in de eerste levensjaren van een kind al door te geven en zo klein als ze zijn. Het betekent dienstbaarheid en in het verlengde daarvan offerbereidheid.

Mensen, die werkelijk liefde geven, weten wat dat is: geven, geven en nog eens geven, niet terugvragen, geen dankjewel of een beloning verwachten, zeker niet direct. Ouders van opgroeiende kinderen weten dat.

Dié geest van offervaardigheid, die bedoelt Christus en zovelen vinden steun in de zekerheid en het vertrouwen van het geloof, dat het ergens goed voor moet zijn, ook al zien ze niet direct duidelijk waarom. Zo kunnen ziekte en lijden, geestelijk of lichamelijk, lichter worden, als we het gelovig, biddend, vertrouwend kunnen beleven.

Omwille van Christus tot uitboeting van onze eigen zonden en ten gunste van anderen, onze dierbaren. Ons lijden kan anderen ten goede komen, zoals Christus lijden óns verlost heeft.

Deze Zondag krijgt een bijzonder accent door het begin van het synodaal proces wereldwijd in de Kerk, ook in ons land in de zeven Bisdommen van ons land. We kennen het gegeven van een Concilie in de Kerk, alle Bisschoppen onder leiding van de Paus.

Synode als gegeven, is ook van oudsher bekend en is meer regionaal. Nu wereldwijd regionaal. Het is geen democratiseringsproces, maar een nadere uitwerking van Vaticanum II, dat in de dogmatische constitutie over de Kerk vooropstelt: het volk Gods en pas daarna de hiërarchie.

Dat was nieuw. Wat toen werd gesteld en in verschillende synodes daarna, altijd beperkter in opzet, wordt nu een opdracht aan alle plaatselijke Kerken in de wereld.

De leidende gedachte van de Paus is, dat alle gelovigen geroepen zijn, vanuit de gemeenschappelijke waardigheid van het Doopsel. Allen kunnen op één of andere wijze bijdragen aan de Zending van de Kerk in de wereld. Priesters en Bisschoppen geven leiding, maar kunnen niet autoritair optreden.

Autoriteit in de Kerk betekent dienstbaar zijn aan elkaar en niet bevelen uitdelen. Geen synodaliteit zonder gemeenschap en zonder deelname van allen. En waartoe? Voor de Missie.

De Kerk is gericht op de Evangelisatie en het geven van een Profetisch voorbeeld aan de wereld.

Dat het echt om geloofsverdieping en herwaardering van het geloofsleven van ons allen mag gaan en niet verzandt in kerkpolitiek over “hot issues” in de waan van de dag.

Bidden wij, dat Gods Geest dit synodaal proces tot nieuwe bloei van Gods Kerk mag brengen, als een werkelijk Licht van de volken.

Amen