PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 16 OKTOBER 2022 IN DE  ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Negenentwintigste Zondag door het jaar – C

Over  het volhardend en aanhoudend gebed gaan de Lezingen en ze spreken voor zich.

Wat is bidden eigenlijk?
Het is het beleven van een persoonlijke relatie met de levende en ware God, in woorden, die we zeggen, of ook in stilzwijgen en bij Hem zijn.   Deze relatie is het gebed, zegt de Catechismus van de Katholieke Kerk.

Echt gebed is dus persoonlijk. Christus zelf is er ons in voorgegaan, want regelmatig lezen we in het Evangelie, dat Christus zich terugtrekt, in de stilte, om tot de Vader te bidden, om met Hem te praten, bij Hem te zijn.

Als we dát beseffen, wordt de Evangeliepassage van Martha en Maria volkomen duidelijk. U weet wel, Martha is druk in de weer om de tafel te dekken en Maria zit aan de voeten van Jezus en zij heeft het beste deel gekozen, zegt Jezus. Bij Hem zijn in een directe en persoonlijke relatie.

Dat begrijpen we allemaal wel. Maar er is zoveel, dat ons ervan afhoudt. Er moet zoveel gedaan worden, we zijn met zoveel dingen bezig, dat de rust en de stilte ons ontbreken. We stellen uit en blijven uitstellen en toch doen we onszelf dan geweldig te kort. Want het heeft alles te maken met bewuster leven in een veel diepere zin dan kuren of cursussen, die ons worden aangeboden – in een veel diepere zin en op een veel eenvoudiger manier.                                                                  Wat hebben mensen niet voor hun lichaam over, om te vermageren of af te vallen: niet eten, dit niet eten, dat niet nemen, consequent gaan trimmen, hardlopen, joggen.
Dat heeft met een wil te maken.   Zou de wil om ons geestelijk te voeden, fit te maken, niet nog veel sterker moeten zijn?     Want het is de geest, die het lichaam leidt en niet andersom, als het goed is.
Ja, maar bidden – je merkt er zo weinig van, het doet zo weinig, het heeft zo weinig effect.
Dan gaat het toch vooral om een geesteshouding. Als het alleen vluchtig is, met een ondoordacht gebaar, afraffelend, nauwelijks wetend wat je zegt, even een kaarsje branden, dan moet het maar goed zijn, dan is er toch geen sprake van echt contact. Maar als je het bewust doet in een persoonlijke relatie met Christus, als je zo eerbiedig en in rust bidt, dan zal je je gebed als weldadig ervaren.

In huwelijksgesprekken vraag ik altijd aan de aanstaande echtlieden, of ze ook persoonlijk bidden. Voor een gelovig christen kan er eigenlijk geen dag zonder zijn, al is het maar kort. En ik denk, dat veel huwelijken onnodig onder druk staan, omdat er geen gebed is en geen gelovige beleving. Maar, als die er wel is, delen echtgenoten, delen gezinnen iets heel wezenlijks met elkaar en merk je dat wel degelijk, omdat ongemerkt, maar onmiskenbaar de horizontale en verticale banden elkaar versterken. “A family, that prays together, stays together” zei moeder Teresa.
Door te bidden kunnen we de werkelijkheid anders gaan zien, met de ogen van het geloof.

Dure meditatiecursussen helpen niets. De waarheid is altijd eenvoudig.

Wat is de plaats van Christus in mijn leven, die als Gods Zoon naar ons is toegekomen, afgedaald om ons te laten delen in Zijn leven.

Daarom willen wij in onze parochie iets opzetten om het gebedsleven een impuls te geven, de Eucharistische Aanbidding.

Aanstaande zaterdag is er een Eucharistische dag in deze Kerk en pastorie, onder leiding van priester Diederik Duzijn. Hij was werkzaam in ons bisdom en nu in een bisdom in Zuid Frankrijk, waar hij met enige andere priesters erop uittrekt om de Eucharistische Aanbidding gedurende 1 x 24 uur per week te bevorderen. Zo trekt hij door Frankrijk, maar ook in de landen daar omheen. Daarom komt hij nu bij ons.

Men kan zich daarvoor opgeven voor één uur. Aanstaande zaterdag in een ochtend- en middagsessie zullen we dat introduceren.

Er zijn zoveel intenties om voor te bidden in vertrouwen op God, voor onze eigen gezinnen, families, voor vrede in onze bedreigde wereld, voor zovelen, die slachtoffer zijn of waren van oorlog en geweld.

Voor onze eigen samenleving niet te vergeten, dat er meer gemeenschapszin mag komen, ja, verenigd in geloof en vertrouwen op God, die aan het begin en het eind van ons leven staat. Als wij als samenleving ons geloof in God weer terug kunnen vinden, dan zal ook de gemeenschapszin sterker worden.

Heer, vermeerder mijn geloof, mag dat de bede voor ons zijn en mogen wij die prachtige impuls als verrijkend voor ons geestelijk leven ervaren.

Amen