Die zijn er steeds minder, dat wil zeggen vanuit de kerk waarin wij afscheid nemen van de overledenen en hem/haar begeleiden met onze gebeden in de opgang naar de hemelse Vader.
Bij voorkeur doen we dat in een Eucharistie, want het H. misoffer verbindt ons met het ene offer van Christus en heeft zo een bijzondere kracht en waarde.
We laten ook wen H. Mis opdragen voor overledenen om voor hun zielerust te bidden en hen bij God aan te bevelen. Bidden voor overledenen doen we sinds de vroeg-christelijke tijd.
Nu gebeurt het steeds vaker dat een overledene rechtstreeks naar het crematorium wordt gebracht, zelfs als het iemand betreft die praktiserend katholiek was – ja zelfs als uitdrukkelijk om een kerkelijke uitvaart was gevraagd. Over laatste wensen gesproken, ik vind dit werkelijk respectloos en van weinig liefde getuigen. Het argument is dat de (klein)kinderen niets meer met de kerk en het geloof hebben.
Maar ze hebben toch wel iets met de overledene. Is het dan te veel gevraagd omwille van die dierbare een uurtje in de kerk te zitten? Bovendien is het een juweel van een liturgie: troostrijk, hoopvol en met de absoute tot slot die altijd indruk maakt.
Waarom ook je daar zo absoluut voor afsluiten? Het zou tot mijmeringen kunnen komen over eigen leven en dood.
Speelt ook ons ik-tijdperk mee, waarin ik alleen doe wat ik leuk vind? Maar je kunt toch ook iets voor een ander over hebben?
Deze bezorgde gedachten wil ik aan u kwijt.

Pastoor Wagenaar