PREEK VAN PASTOOR/PLEBAAN R. WAGENAAR, GEHOUDEN OP ZONDAG 12 JUNI 2022 IN DE      ST. JOZEFKATHEDRAAL TE GRONINGEN.

Hoogfeest van de Heilige Drieëenheid – C

Er is geen God, zeggen mensen. Mensen hebben zich een god gemaakt, als troost voor ellende en slechtheid in de wereld – een bejaard idee.                                                                                                  Ik denk, dan zou ik toch een gemakkelijker god hebben bedacht, een god, die niet zulke moeilijke dingen vraagt als liefhebben, ja zelfs je vijanden en die mensen, die arm zijn en niets hebben, de eigenlijke aanzienlijken van zijn koninkrijk noemt, de laatsten, die de eersten zijn.   Anderen klagen erover, wat dat toch wel voor een god is, die al die ellende in de wereld en vooral in mijn leven aan verdriet en dodelijke ziekten toelaat.  Weer anderen vinden god een interessant gegeven om over te discussiëren, een god

van de filosofen, meer niet.

Er zijn godsdiensten, die meerdere tot vele goden hebben. Al in het Oude Testament zijn die er, tegenover de Ene God van Israël.

Die Ene God blijkt later uit drie personen te bestaan – overigens al geschetst op de eerste bladzijde van de Heilige Schrift, waar we lezen over Gods Geest, die over de wateren zweefde. God, die alles schiep door het Woord, de Logos, Christus.

Zo spreekt Gods Geest door de Profeten in het Oude Testament en vinden we daar tal van vooruitwijzingen naar Christus, Gods Zoon, de Messias, o.a. in het offer van Abraham, in Jozef, die door zijn broers voor zilverlingen wordt verkocht, in Mozes, die zijn volk leidt door de woestijn, een tweede Adam wordt Christus genoemd, in Jona, die na drie dagen door de grote vis wordt uitgespuwd, levend. Om een paar voorbeelden te geven.

En steeds, door heel de Heilige Schrift heen, is er een samenspraak, een interactie tussen God en mensen. God, die telkens weer een Verbond sluit met mensen, Zijn uitverkoren volk en die nooit opgeeft tegenover mensen, die tegen beloften ingaan, die andere wegen gaan dan de Zijne.
Er is een doorgaande communicatie en die zit al in God zelf, een dynamiek van liefde tussen de drie Goddelijke Personen. God is geen monoliet, maar interactie, beweging, zoals we de Heilige Geest noemen, die alles in beweging brengt.

Hij is de liefdesband tussen de Vader en de Zoon. God IS liefde en liefde blijft nooit in zichzelf besloten, treedt naar buiten: in de schepping, niet door ruzies tussen goden, zoals andere scheppingsverhalen vertellen, maar een ordelijke opbouw en invulling, met de mens, man en vrouw,  als bekroning.

God blijft ook werkelijk bij mensen betrokken: ook dat is uniek.

In de brandende braamstruik zegt Hij, dat Hij het lijden van Zijn volk heeft gezien en het wil bevrijden. Dat is liefde en tenslotte heeft de Vader, Bron van liefde, Zijn Zoon geschonken, om de mens met God te verzoenen en in de Heilige Geest met Hem verenigd te blijven.

God is barmhartig en medelijdend, groot in liefde en trouw en geen straffende God.

Hij nodigt ons uit, zonder ophouden, om ons te openen voor Hem: “Wie Mij liefheeft, onderhoudt Mijn Geboden” , leert Jezus en dat betreft de liefde in zijn vele facetten. “Mijn Vader heeft Hem lief en wij komen tot Hem en nemen verblijf bij Hem”, vervolgt Jezus.

Wij hebben een relationeel geloof. God is in zichzelf relationeel.

Afgeleide daarvan is onze menselijke conditie: dat ook wij eerst in relatie werkelijk onszelf worden.

“Der Mensch  wird am Du zum Ich”, zei Martin Buber. Er is nog een aspect: wie als mens de relatie van de liefde of vriendschap beleeft, wil daarvan aan anderen meedelen.

Zo zijn de Apostelen en anderen na hen door de eeuwen heen erop uitgetrokken om Christus te verkondigen naar Zijn opdracht: Gaat en onderwijst alle volkeren en doopt hen in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.                                                                                                                   Zo zijn wij gedoopt en is het ook onze opdracht om het geloof te beleven, in onze gezinnen en zo door te geven aan de volgende generaties.

Geen gemakkelijke opdracht in deze tijd, waar de orde plaats heeft gemaakt voor wanorde, die vrijheid wordt genoemd en een samenleving, die steeds meer uit elkaar valt in tal van ontwikkelingen, waarin de waan van de dag hoogtij viert en God ver weg is.

Er zal zeker eens een reactie op volgen, zoals altijd in de geschiedenis, Intussen is het aan ons, om stand te houden in het geloof, waarin wij zijn gedoopt en daarin te groeien.

Al 2000 jaar gaat de Kerk, door de stormen van buitenaf en binnenuit en zal zij ook in onze streken tot nieuwe bloei komen, want God laat ons niet in de steek.

HIJ is ons meer nabij, dan wij onszelf nabij zijn!

Amen